ايام سوگواري رحلت رسول گرامي اسلام، مبشر رحمت و مهرباني و رستگاري، خاتم انبياء الهي، حضرت محمد بن عبدالله (ص) و شهادت مظلومانه سبط پيامبر، كريم اهل بيت، حضرت امام حسن مجتبي (ع) و شمس الشموس، خسرو ملك طوس، حضرت امام رضا (ع) تسليت و تعزيت باد.

من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدّلوا تبدیلا

محضر مبارک حضرت آیت الله العظمی امام خامنه ای (مدظلّه العالی)

سلام علیکم؛

سرخم می سلامت، شکند اگر سبویی

پیام سراسر شور، محبت و بصیرت افزای حضرت عالی در رابطه با شهادت سرباز صراط مستقیم ولایت،دانشمند جوان ایران اسلامی، مصطفای شما موجب تسلّی خاطر و آرامش قلبی خانواده و بستگان گردید.

اعتقاد راسخ داریم شجره ی طیبه ی انقلاب اسلامی، این یادگار حضرت امام (ره)، بار دیگر با تأسی به مکتب سید الشهداء علیه‌السلام، یکی از ثمرات جاودان خود را تقدیم اسلام عزیز کرد.

مصطفای شهیدمان که تنها افتخار خویش را حرکت در سایه‌سار ولایت، بدون وابستگی به هیچ جریان و گرایشی، و عمل به تکلیف خود در جبهه های نبرد علمی می دانست، بدست ایادی استکبار جهانی به سردمداری آمریکا و صهیونیسم بین الملل به آرزوی دیرینه ی خود، فوز عظیم شهادت نایل گردید؛ لکن این دشمنان زبون و یزیدیان زمان بدانند که با شهادت رساندن مصطفی، از حنجر این خانواده ندایی جز «ما رأیت الا جمیلا» و از حلقوم ملت شریف ایران جز فریاد «یا لثارات الحسین» نخواهد شنید.

دشمنان عنود داخلی و خارجی ملت سرافراز ایران اسلامی بدانند که هر قطره خون مصطفای عزیز، هزاران جوان غیور و شهادت طلب در اقصی نقاط سرزمین های اسلامی می پروراند که آرامش را از اردوگاه استکبار و نظام سلطه خواهد ربود. «ما ننسخ من آیه او ننسها نأت بخیر منها او مثلها»

رهبرا ما پای بیعت نامه خویش را با خون فرزندمان امضاء کرده ایم و از شما مسئلت داریم در پیشگاه خداوند متعال و حضرت ولی عصر (ارواحنا له الفداء) شهادت دهید که ما ذره ای از پیمودن راه اعتلای مکتب اسلام عزیز کوتاه نخواهیم آمد و در پایان عرضه می داریم: «ربنا تقبل منا هذا القلیل»
خانواده شهید مصطفی احمدی‌روشن
یک‌شنبه 25 دی‌ماه 1390

اين ششمين سال است كه بي خبر توايم؛ براي ما دعا كن. راستي از تهراني مقدم چه خبر؟

ايندفعه نوبت كيه؟ سلام ما را به امام برسان...

۱۹ دي سالروز شهادت حاج احمد كاظمي گرامي باد.

شادي روحش صلوات.

با سلام.

در ادامه مطلب اين پست يكي از خاطرات زيبا را قرار دادم كه از زبان يكي از محافظين مقام معظم رهبري بيان شده بود و در يكي از سايت ها ديدم.

البته مقداري طولاني مي باشد ولي ارزش آنرا دارد كه وقت گذاشته شود و خوانده شود.خودم چندين بار آنرا خواندم. 

التماس دعا.

خاطره‌اي به نقل از همسر شهيد مصطفي چمران:

يادم مي‌آيد مادرم به سختي مريض و در بيمارستان بستري بود. به اصرار مصطفي تا آخرين روز در کنار مادرم و در بيمارستان ماندم. او هر روز براي عيادت به بيمارستان مي‌آمد. مادرم مي‌گفت: همسرت را به خانه ببر. ولي او قبول نمي‌کرد و مي‌گفت: بايد پيش شما بماند و از شما پرستاري کند. بعد از مرخص شدن مادرم از بيمارستان، وقتي مصطفي به دنبالم آمد و سوار ماشين شدم تا به خانه خودمان برويم، مصطفي دست‌هاي مرا گرفت و بوسيد و گريه کرد و گفت: از تو بسيار ممنون هستم که از مادرت مراقبت کردي. با تعجب به او گفتم: کسي که از او مراقبت کردم مادر من بود نه مادر شما... چرا تشکر مي‌کني؟! او در جواب گفت: اين دست‌ها که به مادر خدمت مي‌کنند براي من مقدس است. دستي که براي مادر خير نداشته باشد براي هيچ کس خير ندارد و احسان به پدر و مادر دستور خداوند است.

ديدند دشمنان كه در اين خطه لاف نيست

شمشير دوستان علي در غلاف نيست

در اين قبيله نخل تناور هميشه هست

مقداد هست، مالك اشتر هميشه هست

اينجا كه كوفه نيست خوارج علم شوند

سلمان نمرده است، اباذر هميشه هست

صف بسته اند اينهمه سردارها به شوق

يعني براي پيشكشت سر هميشه هست

روشن ترين روايت عمار مي شويم

در عشق سيدعلي همه تمار مي شويم

"روز بصيرت گراميباد"

" انتظاري كه از آن سخن گفته اند، فقط به نشستن و اشك ريختن نيست؛

انتظار به معناي اين است كه ما بايد خود را براي سربازي امام زمان (عج) آماده كنيم."

ما را نبی قبیله سلمان خطاب کرد

 روی غرور و غیرت ما هم حساب کرد

از ما بترس طایفه ای پر اراده ایم

ما مثل کوه پشت علی ایستاده ایم

 از ما بترس شیعه سر سخت حیدریم

جان برکفان جبهه "فتوا"ی رهبریم

پدر كودك را بلند كرد و در آغوش گرفت. كودك هم مي خواست پدر را بلند كند اما نتوانست. با خود گفت: حتماً چند سال بعد مي توانم.

بيست سال بعد پسر توانست پدر را بلند كند؛ به سبكي چند تكه استخوان...

شادي روح امام و شهداء صلوات.

اماما مرا ما با تو سخنی است که اگر اذن می دهی بگویم: «من در صحرای کربلا نبوده ام و اکنون هزار و سیصد و چند سال از آن روز گذشته است. اما مگر نه اینکه آن صحرا بادیه هول ابتلائات است و هیچ کس را تا به بلای کربلا نیازموده اند از دنیا نخواهند برد؟ آنان را که این لیاقت نیست رها کرده ام، مرادم آن کسانند که یا لیتنا کنّا معکم گفته اند. پس بگذار مرا که در جمع اصحاب تو بنشینم و سر در گریبان گریه فرو کنم.»

…ای همسفر نیک بنگر که در کجایی!

مباد که از سر غفلت، این سفینه اجل را مأمنی جاودان بینگاری و در این توهّم از سفر آسمانی خویش غافل شوی. نیک بنگر! فراز سرت آسمان است و زیر پایت سفینه ای که در دریای حیرت به امان عشق رها شده است.

این جاذبه عشق است که او را با عنان توکل به خورشید بسته است و خورشید نیز در طواف شمسی دیگر است و آن شمس نیز در طواف شمسی دیگر و … و همه در طواف شمس الشموس عشق، حسین بن علی علیه السلام… مگر نه اینکه او خود مسافر این سفینه اجل است؟

یاران! اینجا حیرتکده عقل است… و تا «خود» بلقی است، این «حیرت» باقی است. پس کار را باید به می واگذاشت؛ آن می که تو را از «خویش» می رهاند و من و ما را در مسلخ او به قتل می رساند.

آه! إنَّ اللهَ شاءَ أن یَراکَ قتیلاً.

…صحرای بلا به وسعت تاریخ است و کار به یک یا لیتنی کنت معکم ختم نمی شود. اگر مرد میدان صداقتی، نیک در خویش بنگر که تو را نیز با مرگ انسی اینگونه هست یا خیر؟! اگر هست که هیچ، تو نیز از قبله داران دایره طوافی، و اگر نه… دیگر آنکه به جای زبان زیارت عاشورا بخوانی، در خیل اصحاب آخرالزمانی حسین علیه السلام با دل به زیارت عاشورا برو.

«ضحاک بن عبدالله مشرقی» را که می شناسی! عصر عاشورا از جبهه حق گریخت بعد از آنکه صبح تا شام را در رکاب امام شمشیر زده بود.

خوف فرزند شک است و شک زاییده شرک و این هر سه، خوف و شک و شرک، راهزنان طریق حقند… که اگر با مرگ انس نگیری، خوف راهِ تو را خواهد زد و امام را در صحرای بلا رها خواهی کرد.

کتاب فتح خون؛ سيد مرتضي آويني.

شادي روحش صلوات.

یکی از فرماندهان سپاه اخیراً برای ارائه گزارشی در محضر رهبر معظم انقلاب حاضر می شود که در بخشی از این دیدار به خواب جالبی از سردار سرلشکر شهید تهرانی مقدم هم اشاره و آن را برای رهبر انقلاب بیان می کند.
این فرمانده سپاه می گوید: شهید مقدم یک هفته پیش از شهادت، خوابی در رابطه با عالم قبر دیده بودند و آن را برای من تعربف کردند.

وی گفت سردار مقدم تعریف می کرد که "من در عالم خواب دیدم از دنیا رفته ام و مردم پس از تشییع جسم مرا در قبر گذاشتند و تشریفات دفن را بجا آوردند. وقتی خودم را درون تنگی قبر احساس کردم ناگهان دنیایی از اضطراب و نگرانی مرا فرا گرفت و ترس از فشار و عذاب قبر وجودم را برداشت."

این فرمانده به نقل از شهید مقدم افزود: نمی دانستم چه باید بکنم. فقط دنبال پیدا کردن و عرضه چیزی بودم که مرا از آن فضای ترسناک و زجرآور قبر نجات دهد. به ناگاه این بر زبانم جاری شد که من عزادار و هیئتی اباعبدالله بوده ام و در مجالس عزای ایشان اشک ریخته ام. حب و دلبستگی ام به امام حسین(ع) را که بیان کردم، گویا مقبول افتاد و ناگهان فضای قبر دگرگون شد. فضا پر از نور شد و قبر چنان مزین به انواع تزئینات و اشکال زیبا شد که من شگفت زده شدم."

منبع: شمال نيوز

نماز، پيوند بين ملك و ملكوت و زمين و آسمان است. نماز، سفر آسمان است و اگر سفر زمين را با پا مي رويم، سفر آسمان را بايد با دل برويم... نماز بلندترين فريادهاست و قامت ما به بلنداي نماز است؛ يعني قدرت ما را بايد در نمازمان جست.

شهيد سيدمرتضي آويني